Apelox cafe

เท่าที่เคยดูดราม่าญี่ปุ่น

ถ้าเป็นดราม่าที่มีฉากในโรงเรียนมักจะให้อารมณ์

"เชื่อใจกันและกัน แล้วจับมือกันก้าวต่อไป !!  พยายามเข้านะ ทาเคชิ"

อะไรประมาณนั้น

คนดูอย่างเราดูแล้วก็เกิดความรู้สึกว่า "อื้ม เราต้องพยายามบ้างแล้วสิ"

แต่หลังจากวันนี้ดูดราม่าเรื่อง Mei-chan no Shitsuji （メイちゃんの執事）

หรือ "คนรับใช้ของเม (ธ์) จัง" แล้ว

เรารู้สึกว่าเรื่องนี้ต่างออกไป

เพราะเรื่องนี้ไม่ได้บอกว่าให้พยายาม แต่บอกให้ "สู้"

เกริ่นก่อนแล้วกันว่า เรื่องนี้เป็นดราม่าเลิฟคอเมดี้ความยาว 10 ตอน

ดัดแปลงมาจากการ์ตูนชื่อเรื่องเดียวกันของนักเขียนผู้วาด "สาวน้อยบานฉ่ำ"

ถ้าเคยรู้จักงานอาจารย์คนนี้มาก่อน ก็ขอบอกว่าอารมณ์เดียวกันค่ะ

เรื่องย่อคร่าวๆ เกี่ยวกับ...

หลังพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกระทันหัน  ชิโนโนเมะ เม หรือ ยัยแว่นร้านอุด้ง

หญิงสาวอายุ 16 เดินดินธรรมดาได้พบความจริงว่าตนเป็นทายาทตระกูลฮงโก

กลุ่มธุรกิจอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น 

เมต้องย้ายไปอยู่โรงเรียนสำหรับคุณหนูอภิอัครมหาเศรษฐีชื่อ เซนต์ ลูเซีย 

โดยโรงเรียนนี้นักเรียนหญิงทุกคนต้องมีบัตเลอร์ (พ่อบ้าน / คนรับใช้) ประจำกาย

และบัตเลอร์ที่มารับใช้เมจัง คือ ชิบาตะ ริฮิโตะ พ่อบ้านระดับเอสคลาสที่สาวๆ หมายปอง

ไม่ต้องบอกก็น่าจะเดาเนื้อเรื่องได้ว่า สาวน้อยร้านขายอุด้งท่าทางเปิ่นๆ

เข้าไปเหยียบโรงเรียนใหญ่ไฮโซขนาดนั้น

จะโดนดูถูกดูแคลนและโดนกลั่นแกล้งกันขนาดไหน...

แต่ไม่ว่ากี่ครั้งที่เธอถูกกลั่นแกล้ง ถูกกดดันสารพัดให้ออกจากโรงเรียนจนถอดใจหลายครั้ง

คนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นคุณปู่ ผู้อำนวยการโรงเรียน หรือ ริฮิโตะ

จะเชียร์ให้เธอเดิมพันทั้งกายใจ "สู้ให้ถึงที่สุด" เพื่อไปสู่เป้าหมาย หรือ ให้ได้สิ่งที่ต้องการมา

เพราะ...

"ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูหรือไม่  ไม่ว่าจะรวยหรือจะจน 

คนที่ไม่มีจิตใจจะต่อสู้ฝ่าฟันเรื่องราวต่างๆ ไม่มีวันมีความสุขได้หรอก"

อย่างไรก็ตาม

ทุกครั้งที่เมสู้ แทนที่เธอจะล้มคนอื่นและก้าวไปสูงจุดสูงสุดแต่เพียงผู้เดียว

เมกลับได้เพื่อนและความเชื่อใจจากคนรอบข้างมา

เพราะนางเอก อดีตสาวร้านอุด้งผู้นี้ไม่ได้ สู้กับคนอื่นเพื่อชัยชนะของตนเท่านั้น

เธอยังสู้เพื่อคนอื่น ด้วยความใส่ใจคนรอบข้าง

อีกทั้งยังไม่เคยคิดแค้นใคร แม้คนนั้นจะทำร้ายตัวเองก็ตาม

ต่างกับอีกหลายคนที่ "สู้" โดยพกความแค้น ความต้องการเอาชนะของตนไว้ตลอดเวลา

ดูเรื่องนี้จบ เลยรู้สึกว่าคำว่า "สู้" หรือ "การต่อสู้"  ไม่ได้มีความหมายทางลบเสมอไป

มันอาจจะดี ถ้าเราได้อะไรบางอย่างมาโดยไม่ต้องไฟท์

และมันก็คงจะดีมาก ถ้าถึงยังไม่ได้มา แต่เรารู้สึกอิ่ม พึงพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่แล้ว

แต่ชีวิตเราคงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

จริงอยู่ว่าการ "พอใจ" ไม่ขวนขวายบางสิ่งบางอย่างมาครอบครองเป็นเรื่องดี

แต่กับบางอย่างแค่ "ปลง" หรือ "พยายาม" นั้นไม่เพียงพอ

เราต้องกล้าที่จะ "สู้" เพื่อให้ได้มาครอบครอง เพื่อให้มีชีวิตต่อไป

แม้ว่าระหว่างการต่อสู้นั้นต้องแลกกับอะไรที่สำคัญหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นศักดิ์ศรี  ความสบาย ฯลฯ

ดังนั้น "การสู้" หรือ "การต่อสู้" จึงไม่ใช่สิ่งเลวร้ายที่ควรหลีกเลี่ยงเสมอไป

ท่าทีการต่อสู้ต่างหากที่เป็นตัวกำหนดให้การต่อสู้ของเรานั้นทำให้ตัวเราเสื่ิอมลง หรือ พัฒนาขึ้น

ถ้าเรา "สู้" ด้วยท่าทีที่ต้องการทำลายล้างผลาญฝ่ายตรงข้ามแบบตัวละครหลายตัวในเรื่อง

โดยเฉพาะแบบลูเซีย

การต่อสู้ของเราก็เป็นได้แค่การทำร้ายผู้อื่น ซึ่งทำให้เราเห็นแก่ตัวและตกต่ำลงเรื่อยๆ

แต่ถ้าสู้ด้วยท่าที และ จิตใจที่มุ่งมั่นแต่กว้างใหญ่แบบเม

คือ เข้าใจจิตใจผู้อื่น เชื่อมั่นในคนรอบข้าง และ รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย

การต่อสู้ก็เป็นเรื่องดี ที่ทำให้เราได้พัฒนาตน และได้สิ่งที่เราต้องการมาด้วย

 มาเขียนรีวิวเลยเหมือนทำให้เข้าใจเนื้อเรื่องกับวิธีนำเสนอของเรื่องดีขึ้นอีกหน่อย

ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม...เรื่องนี้ถึงใช้วิธีการท้าดวลกันแบบดูเอลบ่อยนัก

เพราะมันเป็นรูปแบบการต่อสู้แบบหนึ่งที่ทั้งเท่ ดูผู้ดี และตรงกับสาส์นของเรื่องที่สุด นั่นคือ

ท้าดวลกันแลกของที่ต้องการ...ใจสู้พอรับคำท้ามา

เสร็จแล้วทุ่มทุกอย่างทั้งกายทั้งใจ สู้กันให้รู้ดำรู้แดง...

คนมีฝีมือมากกว่า  มีกำลังใจสู้มากกว่า...ได้สิ่งที่ต้องการไป

และถ้าเป็นผู้ชนะที่ดีอย่างเม

จะไม่ซ้ำ้เติมและถือโทษผู้แพ้ แม้คนนั้นหรือคนกลุ่มนั้นจะเคยมุ่งร้ายตนมาก่อนก็ตาม...

เฮ้อ เราเองก็คงต้องลองเปลี่ยนทัศนคติแล้วบ้างล่ะมั้ง

กับเรื่องบางเรื่องอย่างสอบทุน หรือไปเรียนญี่ปุ่น หรือจะทำความฝันหลายอย่างให้เป็นจริง

มันอาจจะไม่ใช่แค่บอกตัวเองว่า "พยายามเข้า เราต้องทำได้" แต่ต้องเปลี่ยนเป็น 

"เราจะสู้ให้ถึงที่สุด"  ก็เป็นได้

ปล. ใครยังไม่เคยดูลองดูนะคะ  มีครบทั้งรสบ้าบอ หวาน และจริงจัง

ถึงจะไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ฮามากๆ ชอบมากๆ ขนาดอยากแนะนำสุดใจขาดดิ้นอะไร

แต่หลายฉาก หลายตอน ตัวละครหลายตัว ก็ขอบอกว่าน่าสนใจน่าหลงใหลใช่เล่นเลยล่ะ

อยากอ่านเรื่องย่อแบบละเอียดเพื่อชิมลางได้ที่

review ละคร Mei-chan no Shitsuji

ปล2. อยากอ่านการ์ตูนมากมาย ลายเส้นอย่างสวย ริฮิโตะหล่อมั่กค่ะ